Izolacje termiczne

Cała gama materiałów termoizolacyjnych wytworzonych na bazie włókien drzewnych. Ekologiczne materiały o doskonałych właściwościach izolacji termicznej, regulujących klimat przez wysoką zdolność akumulacji ciepła i sorpcji pary wodnej

Keramzyt

Lekkie kruszywo budowlane, wypalane z gliny ilastej w temperaturze ok. 1150°C. Do produkcji używa się glin pęczniejących. Po wstępnym rozdrobnieniu i uplastycznieniu materiał kieruje się do pieców obrotowych. W procesie wypalania uzyskuje się materiał w kształcie okrągłych lub owalnych brył o zróżnicowanych frakcjach. Glina podczas spiekania znacznie powiększa swoją objętość. Każda z porowatych wewnątrz "kulek" pokryta jest twardą osłoną ceramiczną. Otrzymane kruszywo należy do materiałów niepalnych, obojętnych chemicznie, odpornych na wodę, działanie pleśni i grzybów i gryzoni. Posiada dobre parametry izolacji cieplnej. Używany jest do produkcji lekkich betonów, zapraw ciepłochronnych, wyrobu pustaków ściennych i stropowych [patrz HOTBLOK] oraz innych elementów wielko- i drobnowymiarowych (prefabrykowane domy keramzytowe), jako materiał izolacyjny (izolacje cieplne) i wykonywania drenaży. W budownictwie stosowany od początku XX wieku. Używany jest także poza budownictwem, w takich dziedzinach jak: np. geotechnika, radiestezja, ogrodnictwo. W ogrodnictwie stosowany jako podstawa w uprawie hydroponicznej. Znakomicie zatrzymuje wilgoć. Bardzo często stosowany przy hodowli roślin owadożernych.

Perlit

Perlit jest minerałem pochodzenia wulkanicznego. Jest wydobywany w postaci rudy, a następnie poddany obróbce termicznej (ekspandowaniu) w wysokiej temperaturze. W wyniku takiej obróbki jego objętość wzrasta 20-krotnie i uzyskuje się perlit w postaci lekkich, drobnych, porowatych cząsteczek. Granulat ten nazywany jest perlitem rozprężonym lub experlitem. Zastosowanie w budownictwie to: "ciepłe" tynki, zaprawy, kleje oraz ciepłe wylewki podłogowe. Ponadto perlit znajduje zastosowanie w ogrodnictwie i jako złoże filtrujące.

Styropian

Polska nazwa handlowa dla spienionego polistyrenu) – to porowate tworzywo sztuczne otrzymane poprzez spienienie granulek polistyrenu zawierających porofor (np. eter naftowy). Spienienie uzyskuje się przez podgrzanie granulek zazwyczaj parą wodną. Składa się z zamkniętych komórek o obłych kształtach (to były te granulki), wewnątrz których znajduje się pianka polistyrenowa. Komórki są ze sobą połączone i występują między nimi niewielkie pustki powietrzne (ich ilość i wielkość zależy od gęstości materiału), co uwidacznia się na przełomie styropianu. Jest to materiał nieodporny na działanie wielu rozpuszczalników organicznych (np. aceton czy rozpuszczalniki aromatyczne), olejów, smarów.

Płyta pilśniowa

Potocznie dykta – płyta drzewna wykonana z rozwłóknionej tkanki drzewnej przez spilśnienie jej i uformowanie w odpowiedniej temperaturze i pod (normalnym lub zwiększonym) ciśnieniem. Włókna ułożone są różnokierunkowo, co zapewnia płycie wyrównanie cech jakościowo-wytrzymałościowych niezależnie od kierunku działania obciążeń. Wskutek dużego nacisku i wysokiej temperatury prasowania struktura płyty jest silnie zwarta.

Rozróżnia się:

• miękkie
• porowate,
• półtwarde,
• twarde,
• bardzo twarde.

Dodatkowo mogą one być:

• perforowane,
• lakierowane,
• laminowane,
• pokrywane ścierem.

Wełna drzewna (wolina)

Cienkie, wąskie i długie, wiórki drewniane, produkowane z resztek drewna i odpadów po tartacznych, przy użyciu specjalnej maszyny strugającej. Wiórki mają regularne wymiary i znaczną długość czym różnią się od zwykłych strużyn drewnianych. Długość wiórek wynosi około 480 mm ,szerokość 5 mm a grubość od 0,2 do 0,3 mm.

Wełna drzewna stosowana jest jako:

• materiał pakunkowy, zabezpieczający produkty szklane,
• materiał dekoracyjny,
• materiał do ocieplania ścian, stropów, połaci dachowych,
• materiał izolacyjny i akustyczny,
• materiał do wyrobu płyt izolacyjnych i budowlanych.

Wełna mineralna (wełna kamienna)

Materiał izolacyjny pochodzenia mineralnego. Używany w budownictwie do izolacji termicznych i akustycznych ścian zewnętrznych i wewnętrznych, stropów i podłóg, dachów i stropodachów oraz ciągów instalacyjnych. Także jako rdzeń izolacyjno – konstrukcyjny budowlanych płyt warstwowych. Obecnie wełnę mineralną produkuje się zazwyczaj z kamienia bazaltowego, który topi się w temperaturze + 1400 °C, po stopieniu poddaje się go procesowi rozwłóknienia. Do tak powstałych włókien kamiennych dodawane jest lepiszcze. Włókna poddaje się również procesowi hydrofobizacji, w wyniku tego procesu produkty z wełny mineralnej nie chłoną wody. Otrzymany materiał, jako wyrób stosowany jest w postaci płyt, filcy, mat, otulin lub luzem. Ciężar objętościowy w zależności od wyrobu waha się od 20 kg/m³ dla wełny mineralnej w postaci granulatu (luzem) do 180 kg/m³ dla najtwardszych płyt.

Wełna mineralna posiada niski współczynnik przewodności cieplnej (tzw. lambda). Wynosi on od ok. 0,034 do 0,050 W/(m·K). Jest on uzależniony przede wszystkim od splątania włókien (technologii produkcji) i od gęstości własnej.